Goodmorning, how are you? Fine, thank you. How are you?
De verkorte en vertaalde versie klinkt als volgt: “Hallo”. Bovenstaand zinnetje wordt iedere dag wel een 100-tal keer uitgesproken, gevolgd door een vijf minuten durende babbel.
Voorbije week was een rustige routineuze week. De sportgelegenheden deze week werden voor de zoveelste maal gepostponed naar een latere datum. Onze weekend was dus volledig vrij en ongepland.
Even een verwijzing naar een eerder blogbericht:“Dankzij de informatie van een op een Indiër-lijkende-Zambiaan werden we op de hoogte gesteld van het reilen en zeilen van deze maatschappij. En uiteindelijk bood hij ons een week gratis verblijf aan in zijn hotel in Lusaka, hoofdstad van Zambia, waar we gretig gebruik zullen van maken.” Dit aanbod hebben we dit weekend aanvaard.
Na een twee uur durende busrit naar Lusaka, kwamen we na wat onderhandelen met een taxichauffeur aan op onze verblijfplaats, KingFisher lodge. We verwachtten er allesbehalve luxe, met dit voornemen zouden we ofwel enorm positief verrast kunnen worden of niet teleurgesteld worden. Eenmaal in het onthaal waanden we ons omringt met Zambiaanse luxe. De omgebouwde school werd 5 jaar geleden omgetoverd tot een lodge met prachtige binnentuin met een nog prachtiger zwembad.
Mr. Amit had ons verzekerd dat alles in gereedheid was gebracht om ons te ontvangen. En niets was minder waar. De kamer werd gekozen, ons avondeten werd besteld en er werd nogmaals de nadruk gelegd op het feit dat we mochten eten wat we wilden, gaan en staan waar we wilden. Als we iets nodig hadden: “Just ask one of the girls, man”. De kers op de taart was de afrekening, die zou de volle 0 Kwacha bedragen, omgerekend naar euro is dit: € 0. Een tweede kers op de taart was de persoonlijke driver die we ter beschikking kregen voor een halve dag.
In Lusaka aangekomen voelden we ons niet langer bekeken en moesten we het jammer genoeg stellen met minder aandacht. Het loopt er vol van de wittelingen en welke nationaliteit die je op iedere reis tegenkomt, kom je ook in Lusaka tegen? Ja, ook hier zijn de Nederlanders vertegenwoordigt. We passeerden het parlement, de verblijfplaatsen van ministers en rijke Zambianen. Reden mee in een Land Rover Defender, de droom van iedere Dries Vanacker. Bezochten Mandahill en Arcades. Het mekka van de bankkantoren, winkels en nachtclubs waar je gekleed in T-shirt en trekkingsbroek niet binnen mag. Kortom, voor een Kabweaner moet het confronterend zijn om 140 km verder in de hoofdstad rond te trekken. We voelden ons even als in een Europese stad.
Een derde kers op de taart was de ontmoeting met een goede vriend van Mr. Amit. Zijn moeder bezit vijf scholen in Lusaka en zou het fantastisch vinden om de scholen met een bezoekje te vereren. Dankzij deze ontmoeting bestaat de kans er in dat we onze overige stageperiode zeker in deze scholen kunnen uitvoeren. Verder bestaat ook de mogelijkheid dat nieuwe contacten kunnen gelegd worden met deze scholen om extra stageplaatsen te bekomen voor Arteveldestudenten. Een extraatje, de tante van deze man bezit een school in Livingstone. En zoals we allemaal weten is Livingstone de thuisbasis van de Victoria Falls en tal van Game parks… Zambia, a wonderfull world, a land full of opportunities.
Stagiairs in Zambia, wie zijn ze, wat doen ze en vooral, waarom? Wel, Kimberly, Annelies en ik zijn de stagiairs. We geven les, we volgen de latijnse leuze ‘Carpe Diem’ . We leven van dag tot dag en plukken al zijn vruchten. We genieten van ieder klein ogenblik en koesteren de momenten met de lokale bevolking. Waarom doen we het? Om kansen en mogelijkheden op prachtige en vooral gratis belevenissen niet mis te lopen.
Yours faithfully
Mr. Dries
