Voorlaatste week

Gegroet gij allen,

Voor diegenen die de welkomstparty aan het plannen zijn. Imwe (jullie) hebben nog anderhalve week tijd om alles in orde te brengen :p, want het einde van het veel te korte verblijf hier in Zambia komt zienderogen dichterbij. Laat mij toe om even terug te blikken en waar aan het vorige verslag een eind werd gebreid het breiwerk even verder te zetten.

Hoe gaat het met jullie goede vriend? Welk werk heeft hij nu precies verricht tijdens zijn overige stageperiode? Hoe zien de weekends er in Zambia uit? Heeft hij de diepe val van 110 m zonder kleerscheuren overleeft? Zal Dries enkele bewijzen bijhebben van zijn verblijf in hartje Afrika? Heeft hij één van ’s werelds grootste natuurwonder al gezien? Wil je een antwoord krijgen op deze levensvragen, zet dan je leestocht gewoon verder en geniet met volle teugen…

Het werk in Sables zit er zo goed als op. Alle computerperikelen zijn opgelost, de manager die graag wat blue-movies had gekregen, is tevreden over de geleverde prestaties, maar moet het zonder blue-movies stellen. Als je je net als ik toen afvraagt wat blue-movies precies zijn, google zal wel een antwoord bieden…

Sables’ streetchildren

Het is behoorlijk schokkerend te weten hoeveel kinderen er hun leven doorbrengen op de straat, en niet van onderwijs kunnen genieten wegens gebrek aan geld. Organisaties als Sables zijn daarom een enorme must. Met de weinige middelen die voor handen liggen creëren de medewerkers een omgeving die velen als een thuis mogen ervaren. Tijdens de voormiddag wordt er onderwijs aangeboden aan de kinderen, om tien uur wordt een ontbijt voorzien en ’s middags staat Nshima met Kapenta op het menu. Smullen maar… (ja dit is ironie, want de stank dat het visgerecht afgeeft is niet te beschrijven). Tijdens de namiddag worden tal van activiteiten voorzien; voetbal onder leiding van coach Geoffrey (wiens broer bij Club Roeselare de trainingen voor zijn rekening neemt), tussen twee vuren, basketbal, filmnamiddag, noem maar op…

Het nadeel aan deze organisatie is het feit dat het de deuren sluit om 17u en de kinderen daarna terug de straat op moeten. Vele van deze kinderen kunnen nergens terecht, de ouders zijn ofwel gestorven of ze zijn verstoten uit hun leefomgeving en moeten zien te overleven door het smeken om geld, het wassen van auto’s,…

Het werk geeft een enorme voldoening omdat je weet dat je de kinderen een leven biedt naast het straatleven. Nu nog de corruptie van de baan helpen en dan zullen heel wat meer middelen voor handen liggen om deze kinderen een aangenamer leven te schenken.

Een bedenking die deze stageweek doorheen mijn hersenpan spookte, wordt het geld dat gedoneerd wordt aan Sables wel goed besteed? Er is plots wel geld beschikbaar wanneer er bezoek verwacht wordt. Geld om gevarieerd eten aan te bieden aan de kinderen is er niet, terwijl er wel geld is om het gigantisch grote grasveld te maaien. Is de manager niet meer belust op het wegmoffelen van geld dan het op een goede en adequate manier te besteden aan de organisatie…?

 

 

Bwacha High School

In de loop van vorige week heb ik op verschillende tijdstippen afgesproken met de Computerroom supervisor Wisdom Chewe. Je weet ondertussen al dat het opstellen van het computernetwerk tot één van mijn opdrachten hoorde tijdens de niet-didactische stageperiode.

Een aanrader, vraag in een elektronicawinkel niet om een kopietje van een besturingssysteem. Moesten die mannen kunnen blozen, dan kwamen hun gezichten rood bij de woorden ‘copy of an operating system’. Ik kon het maar proberen en via via is het dan uiteindelijk toch gelukt om Engelstalige besturingssystemen te bemachtigen. Windows server 2003, de UTP-kabels en de fiches zijn een feit. Wat ontbreekt in het rijtje om een netwerk op te stellen en lijkt een onmogelijke zoekopdracht, een switch.

Als je weet dat je gans Kabwe moet afzoeken om een switch met 25 lijnen te vinden en je telkens een negatief antwoord krijgt, dan begrijp je ook wel dat er op technologisch vlak er een grote achterstand is. Het lijkt onmogelijk om een dergelijke switch te bemachtigen en dat stelt het opstellen van het netwerk op een eerder wankelende ondergrond.

Het is vreemd om als westerling terecht te komen in een land waar vooruitgang inzake nieuwe technologieën enorm traag vooruit gaat. Zambia komt in vergelijking met België enkele jaren achter op vlak van internettechnologieen en informaticatechnologie in het algemeen. Ook zijn de mensen die nauw betrokken zijn met deze voor hen recente mediavormen niet op de hoogte van het reilen en zeilen.

Enerzijds is dit wel te begrijpen wegens de trage en beperktere toegang tot het World Wide Web. De snelheid waarmee een gemiddeld europees land surft ligt enorm veel hoger dan deze in Zambia. Het is een enorm groot land waarbinnen de steden niet erg goed toegankelijk zijn. Internetverbindingen worden dan ook het land in gestuurd door middel van satellietschotels. De radiogolven zijn enorm weersgevoelig en laat dit tijdens het regenseizoen ook enorm goed blijken. Een antivirusscanner downloaden van het net duurt hierdoor enorm lang en voelt tijdverspillend aan.

Wat wel enorm plezant is om als westerling te ervaren in Zambia, is de tevredenheid waarop de lokale bewoners omgaan met de kennis die je aan hen overdraagt. Ze vinden het magisch wanneer je je laptop kan bedienen met je telefoontoestel, terwijl dit in België als zeer normaal en doodgewoon wordt beschouwd.

Verder stond ook toezicht houden tijdens de examens op het programma. Examens kunnen hier op verschillende manieren beschreven worden. Alvast een aantal voorbeelden om jullie een idee te geven:

•          2 uur slaap inhalen,…

•          2 uur rondkijken en de laatste 5 minuten alles overschrijven van je buur,…

•          Openbuurexamenpapier – examen (verschilt dus duidelijk van een openboekexamen)

•          Zoveel mogelijk spieken, want ze straffen toch niet en ik mag sowieso over naar de volgende graad…

•          Babbeluurtje

Mulungushi Boatclub

Na de bewogen en drukke werkweek waarin de beroepsattitude flexibiliteit de hoofdrol speelde, werd op zaterdagmorgen een onspannend weekendje in Lake Mulungushi ingezet. Het weekendje werd ingezet met een helse rit op de onverharde Zambiaanse wegen en in het gezelschap van Raj en twee Engelstalige SPW-medewerksters (SPW is een organisatie die vooral preventief werk verricht inzake AIDS en HIV). Lake mulungushi is een man-made lake die een uitvalsbasis is voor menig rijk Zambiaan die er een weekendje wil uitblazen, een boottochtje wil maken, genieten van een gezellig bbq’tje, genieten van een zicht op de watervallen en de dam die de watermassa op zijn plaats moet houden. Het weekend vloog voorbij en geradbraakt door de terugrit kwamen we op zondagavond terug aan in onze vertrouwde thuisbasis.

Livingstone & the Victoria Falls

Na heel wat heen en weer telefoneren met Sylvester Mbewe, de lector die internationale programma’s voor zijn rekening neemt, konden we ons programma opmaken om het grondgebied dat naar David Livingstone werd genoemd te verkennen. Een groep van dertien Engelse studenten en hun twee lectoren wilden hun stageprogramma aan Zambia afronden met een bezoek aan de Victoria Falls. Handig voor ons, want dan konden we gratis tot in Livingstone meerijden met Barry, de buschauffeur van Nkrumah College. Nog beter was dat Sylvester onze accommodatie en activiteitenprogramma had geboekt samen met de Engelse studenten. We hoefden ons dus nergens zorgen om te maken, want alles was reeds voor ons geregeld.

Wat een natte week zou worden met een bezoek aan de Vic Falls, werd op maandag als een natte week ingezet na een plaatselijke overstroming in onze badkamer en slaapkamer van Kimberly en Annelies. De vlotter in het toilet werd na een kort maar krachtig bezoek geblokkeerd, waardoor het reservoir zich en de rest van de omgeving bleef vullen. Welcome to Zambia…

Dinsdagmorgen 7 april werden we verwacht aan de ingang op de lerarenopleiding. Om 8u30 vertrokken we, neen niet naar Livingstone, wel naar het bankkantoor. Een uurtje later zetten we de tocht verder, neen niet naar Livingstone, wel naar het tankstation. Omstreeks 10u, anderhalf uur later dan gepland, konden we onze 8u durende tocht naar wat ooit de hoofdstad was van Noord-Rhodesië aanvatten. Alles leek uitermate goed te verlopen, tot we Cliff (de Engelse lector) aanspraken inzake onze accommodatie en het vooropgestelde programma. Hij viel uit de lucht en er was niets voorzien of geregeld, Sylvester had duidelijk valse beloftes gemaakt. Welcome to Zambia, na tweeënhalve maand vonden we dit gegeven niet erg, want na wat overleg met Cliff was de accommodatie geregeld en hadden we ook een dagprogramma opgesteld. Na een bezoek aan een traditioneel dorpje waarvan ik de naam vergeten ben zouden we genieten van een douche in/onder/op de Falls om vervolgens de dag te besluiten met een Cruise op de Zambezi.

The traditional village, dat enig is in zijn soort was niet zo traditioneel als de gids ons vertelde. Het dorpje is enig in zijn soort, in die zin dat er geregeerd wordt door een tweeledig team en meer nog, de helft van dat team is vrouwelijk. Waar in andere dorpjes één man aan het hoofd staat, staan hier zowel een man als een vrouw aan het roer. Handig om te weten, als je je werk niet goed doet als chief dan wordt er gezamenlijk beslist dat je zal vergiftigd worden, want als je geboren bent als chief, sterf je ook als chief. Moest dit het geval zijn in ons Belgenlandje deze tijden, dan zou de uitvoerende macht vlug uitgedund worden.

Waarom is het dorpje niet zo traditioneel als ons werd verteld, wel onder traditioneel wordt veronderstelt te leven zoals het jaren geleden het geval was. Dit houdt in, zonder luxemiddelen enz. Grappig was de affiche dat DHL levert aan het dorpje, dat enkele zonnepanelen en schotelantennes deels het landschap van het dorpje bepaalden. En zoals van een bestuurslid verwacht wordt bereikbaar te zijn, was ook de vrouwelijke helft enorm bereikbaar met haar gsm. Kortom, traditioneel in alle opzichten…

De tocht werd verdergezet, maar nu in de richting van de Falls, genoemd naar Queen Victoria, ten tijde van David Livingstone. We werden beloond met prachtige uitgestrekte landschappen en oorverdovend neerstortend water. Als je weet dat er 500 miljoen liter water (op een afstand van ongeveer 2 km) per minuut de formule F=m.a ondergaat, kan je wel narekenen welke enorme kracht dit vallende water heeft. De watervallen hebben de naam Mosi oa Tunya dan ook niet gestolen. Voor Livingstone dit Afrikaans wonder had ontdekt, was “The Smoke that Thunders” de Tonga-naam voor het neerploffende water.

We stonden oog in oog met de afgrond, genoten van het kabbelende water lieten ons doorweken door “the smoke that thunders”, ofwel liters water en daalden 629 m af tot in the boiling pot. De plaats waar alle gevallen water samenkomt en als lanceerbasis voor de White rafters wordt gebruikt. Spijtig, maar door het te hoge waterniveau en het gevaarlijkheidgehalte konden we deze uitdaging niet aangaan.

Eenmaal terug opgedroogd zetten we de toch verder naar één van de oevers van de Zambezi waar de African Queen ons opwachtte om ons enkele kilometers lang mee te nemen op het water. Vergezeld door enkele aperitiefhapjes, een uitgebreid avondmaal en een verloren gelopen nijlpaard (die Engelsmannen werden euforisch bij het zien van hun eerste wild) konden we genieten van een prachtig zicht op de zonsondergang. Dag één van het Livingstones verblijf in Sunbird Guesthouse kon in schoonheid worden afgesloten, op twee luidruchtig snurkende Engelsmannen na.

Avontuurlijk als Annelies en ik zijn, waagden we ons aan een sprongetje waarbij we 110 m lager zouden bengelen aan een touwtje die gelukkig was vastgeknoopt aan the Knife Bridge. De Gorge Swing leek ons spectaculairder dan de Bungee en was voor ons budget ook beter haalbaar. Na registratie, opstellen van testament en gewichtsbepaling sprongen we na elkaar ingepakt in een stevig harnas de afgrond tegemoet. Na 4 seconden durende vrije val genoten we boven de Zambezi van een prachtig zicht op de inham die de rivier door de jaren heen had nagelaten.

Er restte nog één onderdeel te vervullen in Livingstone, het bemachtigen van enkele souvenirs voor de aanverwanten en niet-aanverwanten en natuurlijk het grootste deel voor mezelf :d. Ook dit bemachtigen was een prestatie op zich, afbieden, pennen ruilen, kortom onderhandelen was aangewezen. De ene verkoper was wat moeilijker om om te praten, maar missie is geslaagd. Alle souvenirs zijn uitermate mooi en functioneel gekozen, de vraag is echter, wie krijgt iets en wie krijgt niets… en vooral, wie krijgt wat…

Weetjes:

•         Zambia is een land vol computervirussen. Tot tweemaal toe heb ik mijn laptop reeds mogen formatteren, Ipod, USB-sticks en geheugenkaartjes mogen herstellen.
•         Engelse sportstudenten proppen zich enorm graag vol met chocolade en andere ‘sneukeling’…
•         Je na tweeënhalve maand verblijf in Zambia als man 5 kg aan massa verliest…

Verschiet niet wanneer:

•         Glazen flesjes uit voorliggende bussen gekatapulteert worden in de richting van een nietsvermoedend
•         Een tegenligger op de pechstrook moet rijden wanneer je een voorligger oversteekt…
•         Je merkt dat je buschauffeur je dronken naar je verblijfplaats voert…

Zambian greetings

3s

Week 8

Hi fa,

Zoals reeds eerder werd aangekondigd stond de voorbije week een uitgebreid bezoek aan South Luangwa National park op het programma. En wat we op het programma zetten, dat voeren we dan natuurlijk ook maar al te graag uit. Als alles meezat zouden we van een adembenemende omgeving met een prachtige fauna en flora kunnen genieten.

Niet te vroeg victorie kraaien, eerst de afstand van meer dan 600 km zien te overbruggen. En gezien de wegcondities in Zambia zou dit geen lachertje worden. We begonnen onze tocht op maandag 16 maart, omstreeks tien uur de bus genomen naar Lusaka om er de nacht door te brengen in ChachachaBackpackers. Zodat we er ’s anderendaags vroeg zouden kunnen vertrekken naar Mfuwe, onze eindbestemming. Goed gemutst (niet letterlijk), gepakt en gezakt (wel letterlijk) namen we de taxi richting Intercity, het befaamde busstation in Lusaka. We hadden daags voordien al 3 zitjes gereserveerd en betaald bij Lungu Luxury, de busmaatschappij die bij menig Zambiaan het veiligst leek.

Nu begon het avontuur. Aangekomen op het busstation (5 uur ’s morgens) en net op het punt staan om de taxichauffeur te verlonen voor zijn bewezen dienst, merk ik dat mijn portier wordt opengetrokken en enkele seconden later de “pot-portefeuille” verschwunden was. 135000 Kwacha gestolen, samen met de buskaartjes (115000 Kwacha het stuk) en niet te vergeten, de emotionele band met de groene Kiplingportefeuille die reeds bij me is sedert mijn twaalfde levensjaar.

Niet getreurd, de busrit was niet verloren, want er was een dubbeltje gemaakt die veilig bij de conducteur zat. Het geld was daarentegen weg, en zou niet meer bij de rechtmatige eigenaars terechtkomen. Aldus de politieagent die klaarblijkelijk genoot van de corruptie die er in de lucht hangt. Met weinig moeite en interesse, laat ons voor de duidelijkheid zeggen; zonder enige vorm van interesse of begrip, deelde hij ons mee dat het geld het daglicht niet meer zou zien.

Een portefeuille, buskaartjes en enkele Kwacha’s lichter namen we plaats op de bus die een halfuurtje later richting Chipata zou vertrekken. Let wel, zou vertrekken… Ondertussen verstreek het uur 6, daaropvolgend verstreek ook uur 7, uur 8, uur 9, uur 10 en uur 11. Inmiddels hadden we al 0 m afgelegd met de bus. Zambianen en tijdschema’s gingen niet samen, dat wisten we reeds op voorhand, maar ons 6 uur laten wachten, was teveel van het goede. Nu kwam de reden van de vertraging aan het licht. De motor van de bus waar we ondertussen een ganse voormiddag van ons leven hadden doorgebracht, bleek niet goed te functioneren. Veranderen van bus was de boodschap, en niet veel later kwam er beweging in de bus, beweging in de zin van voorwaartse beweging van het volledige vervoermiddel, afgelegde weg: twee meter. Helaas, pindakaas, na de voorwaartse beweging kwam een achterwaartse beweging, afgelegde weg: twee meter. Resultaat: terug op de beginpositie. Omstreeks klokslag 12 uur werd ons geduld eindelijk op de proef gesteld. Na 6 uur wachten en een resem aan straatverkopers die tot bij je zetel komen om je toch maar proberen te overtuigen om parfum, zonnebrillen, koekjes, drankjes, riemen, portefeuilles (helaas geen groene Kiplingportefeuille), schoenen,… te kopen, konden we eindelijk vertrekken richting Chipata.

Alles verliep zonder enig probleem, tot het moment er een plaspauze werd ingelast. Het merendeel van de lading passagiers verliet de bus om in het plaatselijke dorpje even de benen te strekken of om een tussendoortje te kopen. Twee vrouwelijke muzungus die me ondertussen al enkele weken vergezelden, voelden dat de nood om hun urineblaas te ledigen erg hoog was. Ze profiteerden van deze stop om zich van dit ongemak te ontdoen. Enkele minuten verstreken, de passagiers kwamen terug aan boord. Met uitzondering van de twee muzungus in kwestie, er was geen spoor van hen te vinden. Met luid getoet en een grommende motor maakte de bus aanstalten om de trip verder te zetten. Ware het niet van de overgebleven muzungu dan stonden zijn medereisgenoten daar nog. Na dit kort spannend moment en met een nog halfvolle blaas werd de 8u durende tocht verdergezet.

De avond viel en als bij wonder naderden we Chipata, een stad die in de koloniale tijden beter gekend was als Fort Jameson. Het charmante stadje ligt op 30 km van de grens met Malawi. Aangekomen in Chipata werd ons onder begeleiding van een politieagent een veilige taxi aangewezen die ons naar Mama Rula’s zou brengen. Een goedkope maar weliswaar prachtig gelegen lodge, waar we de nacht zouden doorbrengen.

Fris, monter en vooral goed uitgerust konden we van start gaan om de laatste 110 km van de tocht te overbruggen. Een afstand van 110 km lijkt kort naar Belgisch vertrouwde normen, de Zambiaanse normen bewezen het tegendeel. We namen om 9u30 de minibus, die pas een uur later zijn wegen zou inkorten richting Mfuwe. Een minibusje waarin een maximum van 16 personen is toegelaten, werd volgeladen met cement, wandtegels, valiezen, trekzakken, dvd-spelers, 16 welriekende Zambianen en drie muzungus. Tot op het chassis geladen vertrokken we richting de eerste roadblock waar we corruptie in levende wijze konden ervaren. Enkele honderden meters voor de roadblock hield het busje halt.

Gewapend met enkele duizenden Kwachas in de hand, vertrok de conducteur (transport officer horen ze liever) naar de politieofficier. Enkele minuten later rukte ook het busje uit dat met een grote smile zou worden doorgelaten. Dat dachten we toch, want ook de chauffeur moest wat extra geld neertellen wegens het niet bijhebben van zijn rijbewijs. Chauffeurs werden gewisseld en alsof er niets aan de hand was, werd de tocht verder gezet. Leve de omkoperij in een ontwikkelingsland (…)

In een eerder bericht vertelde ik jullie hoe je in Kabwe een roetsjbaan-gevoel kunt verkrijgen. Wel ook deze buschauffeur liet ons de verhoudingen tussen zwaartepunt en evenwichtspunt van het busje ervaren. Minder prettig aan dit gegeven was dat het onmogelijk was om je te bewegen, wegens een te overschreven maximaal toegeladen massa. Schokdempers hadden op dit ogenblik ook geen enkel nut meer. Naarmate de tocht verder verliep, raakten we gewoon aan de wegomstandigheden. Af en toe (tot tweemaal toe) slaakten we een positieve kreet omwille van de aanwezigheid van enkele meters asfalt.

Iedereen kent wellicht wel de film “Reservoir Dogs”, een soundtrack van deze film is getiteld: “Stuck in the middle with you”. Een aangepaste versie van deze titel zou als volgt klinken: “Stuck in the middle of mud”. Jawel, vast in de modder… We hadden nog enkele kilometers af te leggen en net als het einde in zicht kwam raakte het busje klemgereden in de modder. De achterwielaandrijving was niet voldoende om zich een weg te banen doorheen de mengelmoes van aarde en water. Een duwtje in de rug en het probleem was verholpen. De eindbestemming van deze driedaagse tocht was een feit.

Andrew, whose job it is to defend tourists in a Defender, kwam ons ophalen. De dolenthousiaste gids bracht ons naar het regenachtige Wildlife Camp, de lodge waar we komende 3 dagen zouden verblijven. De Zwitserse, met een Arnold-Schwarzennegger-pratend accent, manager Dora, bracht ons (vergezeld van een kopje thee) op de hoogte over de verschillende activiteiten die het kamp te bieden had. We ontmoetten er ook de Zimbabwaanse Koleen, die een eigen privéschooltje uit de grond gestampt had en die grootse plannen heeft om volgend jaar de Zambezi af te kajakken tot in het ex-Belgisch Congo. Gesteund door allerlei firma’s en organisaties zal ze zich tijdens een zes maand durende tocht een weg banen tussen krokodillen, dichtbegroeide bossen, watervallen en meanderende waterlopen. Vol verbazing genoten we van haar grootse plannen.

Op het programma de komende twee dagen; donderdag: morningdrive & nightdrive en op vrijdag: morningdrive & tribal textiles, village tour. Op zaterdag zouden we terug huiswaarts keren.

Met een acceptance letter in de hand reis je door het ganse land. Bezoekers die South Luangwa National Park willen betreden moeten per dag een park entrance fee betalen. Dankzij de acceptance letter van the ministry of education konden we bewijzen dat we drie studenten zijn die op vrijwillige basis lesgeven in Zambia. En dankzij deze functie kregen we een korting toegewezen. Resterend bedrag te betalen was 112 000 Kwacha (per persoon).

Na een korte briefing konden we donderdagmorgen van start gaan, we lieten de prachtige natuur en wild op ons afkomen. Mpala’s, Hammerkoppen, Nijlpaarden, Leeuwen, Worstenbomen, Krokodillen, Buffels (waar je prachtige handtassen van kan maken), Bavianen, Zebra’s (is het nu wit met zwarte strepen of zwart met witte strepen?), everzwijnen en giraffen werden op ons netvlies gebrand tijdens deze eerste tocht. Tijdens de nightdrive was niet erg veel te bespeuren, desondanks de spotter die als een vuurtoren in het rond scheen met een lamp. Af en toe zie je een reflecterend oogje blinken en kan je de vele duizenden dierlijke gesprekken op je laten af komen. Terwijl de ene baviaan ruzie aan het maken is omwille van een te lage (dichtbij de grond) slaapplaats met een andere baviaan die ook niet wil opgegeten worden tijdens zijn slaap, bespreken de nabijgelegen nijlpaarden waar ze hun avondmaal zullen nuttigen. Een leeuw schrikt even op wanneer hij de koplampen van de Landrover ziet naderen. Hij ziet dat de hapjes in de wagen niet mals genoeg zijn en legt zich terug neer.

Het vreemde fenomeen aan deze dieren is dat ze zich enkel bekommeren om het geheel dat op zich afkomt. Ze zien (in zwart – wit) een wit gevaarte (een witte Landrover, Defender (smelt)) naderen en beseffen dat een dergelijk voertuig nog nooit een soortgenoot heeft laten serveren als maaltijd. Dus hebben ze er ook geen erg in als we ons op minder dan één meter van hen parkeren.

De tijd verstreek en wanneer we terug aankwamen in de lodge stond ons een stevige maaltijd te wachten. Moe maar voldaan kroop ik mijn masterbed in en viel zonder enige hinder van natuurgeluiden in slaap. Wat niet van iedereen kon gezegd worden…

De tweede morningdrive verliep nagenoeg op dezelfde manier, enkel bezochten we nu andere delen van het park. Na een uitvoerige uiteenzetting over het leven in en om een termietenheuvel werd ons verlangen om een olifant van dichtbij te zien gauw bevredigd. Een kleine kudde jonge olifanten was aan het ontbijten. Op het menu stond struik, vergezeld door een naburige struik op een bedje van struik. Die mannen houden duidelijk van veel afwisseling. Ondertussen was onze hoop om een luipaard van dichtbij te zien zienderogen aan het verminderden. Het dier is enkel ’s nachts actief en de plaats waar het de meeste tijd doorbrengt was niet toegankelijk wegens de overvloedige regenval van de voorbije dagen. Andrew, de gids, keerde het voertuig om en een weinige meters verder werd het gevlekte dier gespot. De zwangere luipaard baakte haar territorium af en kwam zonder enige schaamte op ons af gewandeld. Net als wij, was ook Andrew diep onder de indruk van het dier. Het was de eerste maal dit jaar dat hij het dier kon gadeslaan. Lucky us… eerste safari en al meteen prijs.

In de nabijheid van een baobab, genoten we van het zonnetje en een kopje thee. De nieuwsgierige olifant, die zich vulde met water uit het meer, werd bijna platgetrapt door Annelies (zie foto voor meer details). De baobab kent een grote cultuur-historische waarde. Afrikanen woonden in de boom, bewaarden er hun voedsel, leefden na de dood verder in de nabijheid van de boom en maakten kledij van de schors. Momenteel is de boom een fijne woonst voor talloze vogelsoorten en doet tevens dienst als schuurpaal voor menig olifantgedierte.

Besluit, de gamedrives waren geslaagd. De verwachtingen werden ingewilligd en we hoopten op eenzelfde ervaring bij het bezoek aan the village and the textile tribes. Zotte mannen die in textile tribes werken. Met de hand geschilderde doeken worden omgetoverd tot hoofdkussens, lakens, handtassen, noem maar op. Met prachtige kleurencombinaties worden de mooiste werken neergezet. De tekeningen worden met potlood op katoenen doeken aangebracht en vervolgens met een mengeling van water en bloem verduidelijkt. Het geheel wordt daarna ingekleurd met dikke verfpenselen, gebakken op 200°C, gestreken en klaar is kees.

Vervolgens bracht Andrew ons mee naar zijn eigen woonst waar hij onze gedachten meenam in de verhalen die zijn grootvader hem had verteld. Van hoe huwelijken tot stand kwamen tot het bouwen/verbouwen van huizen op bepaalde stukken triballand. Wanneer een jongen 18 jaar is en hij zich rijp voelt om te trouwen, moet hij een muziekinstrument maken. De oudere mannen van het dorp merken dit op en lichten de vrouwen in. Die gaan op hun beurt een bezoekje brengen aan de ongehuwde meisjes uit naburige dorpen, op zoek naar een beschikbare vrouw. Er wordt wat afgesproken en op een bepaalde dag ontmoeten de twee elkaar voor het eerst. Ze delen hetzelfde hutje en slapen die eerste nacht samen. (tussen haakjes, dit is de eerste ontmoeting hé). ’s Anderdaags wordt het beddengoed geïnspecteerd op bloedvlekken, en op basis van de al dan niet aanwezigheid van bloed, wordt de kostprijs (in natura) van de vrouw bepaald. Stel dat je geen kinderen kan krijgen met je vrouw in kwestie, geen paniek. Je krijgt onmiddellijk de nog ongehuwde zus van de vrouw ter beschikking om even te proberen. Als ook dit geen oplossing biedt, ja dan heb je een probleem (letterlijk).

Er restte ons deze avond nog één iets, ons vervoer zien te regelen voor de helse terugweg. Na wat heen en weer geloop, was Andrew bereidt om ons tot in Chipata te brengen. De minibusjes zijn niet te vertrouwen en bezorgden me een helse rugpijn, grotere busjes bleven soms dagen onderweg wegens kapot. De man die veel te goed is voor deze corrupte maatschappij, trachtte diezelfde avond nog zijn banden de reparen zodat zijn auto gebruiksklaar was. Op de terugweg naar de lodge stootten we op een andere kudde olifanten, enkele moederolifanten met een kleuterolifant. Eén tip, wees niet te uitbundig bij het zien van een kleine olifant. Wijs niet en zeg nog minder; “Kijk nen mini”. Het gevolg is dat de olifanten dumbogewijs beginnen te flapperen met hun oren en een toetersymfonie opstellen. Kortom, ze stelden mijn interventie niet erg op prijs.

Zaterdagmorgen om 4u30 vertrokken we naar het centrum van het stadje. Dit keer met een overdekte Defender, wegens de regen die eerder overheersend was. De wielen werden op de auto gemonteerd en een uurtje later werd de heenreis ingezet. Alles leek vlot te verlopen, de weg was in uiterst slechte staat, maar dit wisten we reeds op voorhand. Enkel had de regenvloed meer schade aangericht dan we aanzienlijk hadden gedacht. Het onmogelijk te ontwijken water, had na enkele kilometers een poging ondernomen om via de uitlaat het motorblok binnen te treden, een filter mocht niet meer baten, ook deze was samen met mijn onderbroek verzopen in het vele modderige water. Waarom mijn onderbroek hier ter sprake komt, wel omdat het plasje modder zo hoog reikte. Hoe komt het dat mijn onderbroek en de plas modder/water nauw in contact kwamen met elkaar? We zaten opnieuw vast in de modder en om te verhinderen dat er water zou worden opgezogen via het luchtkanaal, besloten we om de auto uit de plas te duwen. (vandaar de natte onderbroek) Na enkele hopeloze pogingen en wat hulp van lokale ramptoeristen zat er niets anders op dan de weg wat bij te werken met een houweel. Op die manier werd de rand van de put minder steil en kon de wagen op het droge worden gebracht. Het eerste probleem was opgelost, nu checken hoeveel schade er aan de motor was. Enkele stukken en wat gepruttel later, leek de motor opnieuw te draaien. Een mengeling van bruin stof, water, modder en CO₂ werd via de uitlaat uitgespuwd. De auto leek terug op krachten te komen en enkele liters brandstof en modder lichter, konden we de uitdaging verderzetten.

De rit werd uiteindelijk een individuele rallywedstrijd. We gleden letterlijk door de bochten, slipten waar we konden slippen tot we door de natuurlijke habitat onze rit even moesten staken. Een rivier was buiten zijn oevers getreden en gebruikte de autobrug om de overvloed aan water doorgang te kunnen verlenen. De waterstroom had een behoorlijk hevige druk (Pascal had er bij moeten zijn) en uit schrik om weggespoeld te worden, besloten we even te wachten tot het waterpeil enkele centimeters was gedaald. Even wachten, een overvloed (grappig woord in deze context) aan water en een paar handen, meer heeft een Zambiaan niet nodig om op de idee te komen deze stroom te gebruiken als plaatselijke en gratis carwash. Enkele daredevils waagden zich aan de grote oversteek, ze leken er zonder enig probleem in te slagen en zo besloot ook Andrew om de tocht verder te zetten.

Aan de helse trip kwam een einde, we bedankten Andrew meermaals voor de rit en sprongen op een Juland. Op het moment dat we aankwamen stond de bus op het punt om naar Lusaka te vertrekken. We prezen ons gelukkig niet eindeloos te hoeven wachten op de volgende verbinding. Niet getalmd, we klommen op de bus, betaalden elk 115000 Kwacha voor onze zitjes en reden terug naar de Zambiaanse hoofdstad. Zoals je misschien al kan raden, verliep ook deze rit niet helemaal zoals gepland. Halverwege de rit werd de passagiers gevraagd om de bus te verlaten en enkele meters te voet af te leggen. Wegens de regenval waren de wegen niet meer veilig berijdbaar voor deze reus op 6 wielen. Het overgrote deel van de inzittenden koos ervoor om de benen te strekken. Slechts enkele Zambianen en één mannelijke muzungu bleven achter op de bus. Na een helse rit met een auto, kon een dergelijk ritje met een bus er ook nog bij. En jawel, alles verliep zonder enige probleem. De passagiers hadden een binnenweg genomen en werden terug opgepikt wanneer we terug op een beter berijdbaar gedeelte van de weg aankwamen.

Ondertussen had ik terug contact opgenomen met de vriendelijke Indiër, wiens lodge (“Kingfisher”) genoemd is naar een South-Luangwa-National-Parkiaans vliegbeest of kortom, vogel. En jawel, hij had nog een kamer vrij en kon ons opnieuw gratis onderdak, avondeten en ontbijt verschaffen. Praise the Indian, gelukzalig gij die Indiër zijt. s’Anderdaags stonden de laatste 140 km richting Kabwe op het programma. De twee uur durende busrit vloog voorbij, eenmaal je de weg tussen Chipata en Mfuwe hebt afgelegd, kan je alles aan en lijkt niets nog lang. (behalve als je even kijkt naar de foto van de olifant…)

Kortom, een trip naar de Luangwa valley op zich is al een groot avontuur. En het wordt enkel maar bevestigd wanneer je oog in oog staat met the king of the jungle en talloze andere prachtige dieren die een blijvende indruk op je nalaten. Als je eens in de buurt bent, laat het weten en dan neem ik je wel eens mee naar Luangwa :d.

South Luangwa ligt ondertussen al een half weekje achter de rug. En zoals eerder gezegd, is ook de didactische stage voorbij. Op maandag 23 maart ben ik als computerdeskundige aan de slag gegaan in Sables. Na een dagje werken stonden de computers terug op punt en waren de laptopperikelen van de medewerkers ook van de baan geholpen.

De organisatie, Sables, staat in voor de opvang van straatkinderen uit de omliggende compounds. Ze voorzien onderwijs, ontbijt, douchefaciliteiten, namiddagactiviteiten en stellen tal van projecten op poten. Een uitgebreid verslag over deze eerste week niet-didactische stage volgt in een eerstvolgend bericht.

Naia

Dries, derived from Andreas which means mighty and powerful man… Als mensen vragen wat je naam betekent dan kan ik niets anders dan hen de waarheid te vertellen éh

Week 7

Laat mij jullie het verhaal vertellen van Dries, een doordeweekse jongeman en zijn zevende week in Zambia…

Wat opnieuw begon als een doordeweekse week, werd een week vol verrassingen. De bal was aan het rollen gegaan vorige week vrijdag, na het eerste contact met Raj, the farmer.

Maandag was het public holiday en zou hij ons enkele wonderlijke plekjes op zijn onnoemelijk grote farm laten aanschouwen. De tabak, maïs, tomaat – en sojaboonteler die ondertussen internationaal handelt (de tabak wordt geëxporteerd naar ons Duitstalig buurland) liet ons een stukje paradijs ervaren.

Hij bracht ons naar een plaats waar je een massage op natuurlijke wijze kon ondergaan. In de rivier die door zijn boerderij stroomt, zit een prachtig watervalletje verscholen. “I just discovered it last year”: weerklonk het. Dankzij de erosie krijgen de watervallen geregeld een andere vorm mee en zijn ze ondertussen al enkele meters stroomopwaarts geschoven. Net als zoveel andere dagen, viel ook deze dag letterlijk in het water. Niet getreurd, enkele kilometers verderop was het nog niet aan het regenen en konden we een plonsje wagen in zijn meer. Als professionele Kabweaanse weerman kon ik voorspellen dat ook dit uitstapje in het water zou vallen. Als we niet soaked waren door het zwemmen, zouden we wel ‘gesoaked’ zijn door de overvloed aan regen die zienderogen op ons afkwam geracet.

Fourwheeldrived-gewijs baanden we ons een weg doorheen het prachtige akkerland op weg naar één van zijn zes huizen. Het kleinste huis doet dienst als persoonlijk woonhuis. Na een uitgebreide aperitief nam hij onze smaakpapillen op Indische wijze mee doorheen een weg gevormd uit een resem aan smaken, geuren en kleuren. De gebbqde kip werd vergezeld door gefrituurde langwerpige aardappelstukjes, die ons even deden mijmeren over de Belgische keuken, en een uitgebreid assortiment aan groenten. Moe maar voldaan werden we vroeg in de nacht naar ons Zambiaans stekje geëscorteerd.

’s Anderdaags stond de laatste lesdag op het programma, een lesdag die in schoonheid zou worden afgesloten door het distribueren van tientallen homemade pancakes. De collega-leerkrachten genoten met volle teugen van de pannenkoeken die hun smaakpapillen tot in de zevende hemel brachten. Alles verliep zonder enig probleem tot dat moment waarop kokende olie en voet van Annelies in aanraking kwamen met elkaar. Pijn, een doktersbezoek en wat brandwondzalf later kon Annelies ingepakt met verband terug onder de zon komen.

Woensdag werd een eerste dagje overige stage ingezet waarop heel wat administratief werk kon worden verricht ter attentie van de collega-leerkrachten. De papiermolen draait terug op volle toeren. Overall Assessment Forms werden ingevuld, resultaten werden toegekend, documenten werden ter volledigheid afgestempeld. Kortom, de didactische stage is officieel voorbij en werd door een overheerlijk maal in Zambezi Source Lodge gevierd, vergezeld door Raj. En of dit nog niet genoeg was,…

Ook donderdag was voor de Zambianen een feestdag en dit zullen we geweten hebben. We vertrokken, opnieuw in het gezelschap van de farmer, in de voormiddag naar Nsobe Game Camp in Kapiri, 100 km verwijderd van Kabwe. We genoten er van een heerlijke maaltijd ribbetjes gevolgd door een franse witte dame die overgoten was met chocolade. Meer dan voldaan was het even bijkomen in de schaduw van de bomen die tevens dienst doen als schuilplaats van menig aapse wezens. Het hof van Eden werd nog dichterbij gehaald door de full body massage die ons te wachten stond. Op die manier werden we volledig voorbereid op de game drive, het hoogtepunt van de dag. Als echte safaristen (geen idee of dit een bestaand woord is, maar je weet wat ik bedoel) namen we plaats in the back of the truck. We genoten van het uitzicht, de eindeloos uitgestrekte, nagenoeg ongerepte stukjes natuur.

Blijkbaar was het voor vele aanwezige diersoorten ook een rustdag, want op enkele Giraffen (dat zijn die geel met bruin gespikkelde beesten op 4 poten met een enorm lange nek) en enkele hertachtigen na was niet veel te zien. Dooreengeschud keerden we terug naar de kampplaats om er te genieten van de valavond, vergezeld door een laatste drankje en enkele mierenbeten.

Op het programma volgende week:

• South Luangwa National Park, het pareltje van de Zambiaanse natuur en Wildlife…

Groeten en tot blogs

Dries

Week 6

Buenas dias,

De laatste week stage werd op woensdag officieel ingezet. Dinsdag zetten we een punt achter onze didactische stage op Bwacha High School. Concreet betekent dit dat we op woensdag beginnen aan onze practice other than teaching. Voor wie ook dit chinees is; we stoppen met het lesgeven en zullen in de mate van het mogelijke ons steentje bijdragen bij andere organisaties zoals Sables (een organisatie die straatkinderen opvangt) en Hospice (een ziekenhuis die op vrijwillige basis werkt en gratis hulp kan verlenen dankzij sponsoring). Ondertussen hebben we al aangeklopt bij beide organisaties en zal onze hulp zeker op prijs gesteld worden.

Wetenswaardigheden over het verloop van de didactische stage:

De ervaringen van de didactische stage kan ik alvast zeer positief besluiten. Onze Belgische leerlingen kunnen heel wat bijleren op vlak van respect voor leerkrachten en voor hun medeleerlingen. Zestienjarige puberende leerlingen zouden hun ogen opentrekken bij het zien van de respectvolle manier waarmee leerlingen anderen behandelen.

Met de riemen die beschikbaar waren, heb ik getracht om me doorheen alle lesonderwerpen heen te roeien. Creatief zijn was de boodschap en met een minimum aan didactisch materiaal moesten alle lessen aanschouwelijk worden gemaakt. En dan niet te vergeten, alles in het Engels uitleggen.

In Kabwe kan je de leerlingen onderverdelen in drie categorieën. Je hebt enerzijds leerlingen die echt iets willen bijleren en ook verstandelijk capabel zijn om bij te leren. Anderzijds heb je de leerlingen aan wie de lust om bij te leren ontbreekt en waarvan je amper medewerking mag verwachten. Daarnaast heb je een laatste groep leerlingen die wil bijleren maar die verstandelijk niet capabel genoeg zijn. Er zijn nog een aantal onderverdelingen die je kan maken om de beginsituatie van een gemiddelde klas in te schatten zoals; Welke leerlingen moeten thuis enorm veel helpen, welke leerlingen zijn reeds zwanger op deze jonge leeftijd, welke leerlingen hebben HIV/AIDS, enz.…)

Dit alles wordt in de hand gewerkt door het Zambiaans schoolsysteem. Ieder jaar leggen de leerlingen examens af. Om van de negende graad naar de tiende graad te kunnen overgaan, moeten ze slagen voor de negende – graadexamens. Wanneer leerlingen eenmaal in de tiende graad zijn beland (bijvoorbeeld in 2009) dan weet de overheid dat die leerlingen in 2011 de examens van de twaalfde graad MOETEN afleggen. Dus ook al herhaalt een aantal leerlingen een bepaalde graad, in 2011 moet die leerling in kwestie de final examinations afleggen. Hoe onnuttig kan dit wel zijn, een tweede punt van kritiek. Wanneer een leerling in de elfde graad niet slaagt (slagen in Bwacha Highschool is 40% halen en niet 50% -grens zoals wij die in België gewoon zijn) dan kunnen de ouders van de leerling er voor kiezen om de leerling zijn jaar te laten overdoen, maar in de meeste gevallen kan de leerlingen gewoon overgaan naar de twaalfde graad.

Een kort besluit bij deze gegevens: de extrinsieke motivatie bij de een groot aantal van de leerlingen heeft een waarde van 0,0. De leerlingen worden door dit schoolsysteem gestimuleerd om niet te studeren, want ze weten toch dat ze naar de volgende graad kunnen overgaan. Ook de schrijnende thuissituatie bij de leerlingen speelt een belangrijke rol. Een groot deel van de Zambiaanse bevolking volgt het Heilige Schrift, de Bijbel, zeer nauwkeurig. Het Schrift zegt dat je zoveel mogelijk kinderen ter wereld moet brengen, maar ze vergeten daarbij de daaropvolgende regels. Regels die enorm belangrijk bij het opvoeden van kinderen. Je moet ze verzorgen, bijsturen, opvoeden en vooral ondersteunen in alles wat ze doen. Het gevolg is dat kinderen in een milieu terechtkomen waarin educatie de schaduwrol speelt, of zelfs geen rol speelt. Op die manier creëer je een levensgewoonte die een vicieuze cirkel in de hand werkt. Kinderen worden ouders en creëren dezelfde gewoontes als ze zelf hebben ervaren.

Leerlingen beseffen niet dat ze op deze manier met hun eventuele toekomstplannen spelen. Ik heb dit jammer genoeg mogen ervaren in enkele klassen waar ik een toets heb gegeven. In een bepaalde klas slaagden slechts acht leerlingen van de 39, volgens de Belgische vereisten, voor de test. Drie leerlingen heb ik het chocolademerk ‘zero’ mogen toekennen als resultaat. In de andere klassen zal de vergelijking die hun resultaten grafisch kan weergeven, een gelijkaardige negatieve richtingscoëfficiënt hebben.

Na een korte preek, hadden ze toch wel door dat dit niet de ingesteldheid was, waarmee ze door het leven kunnen. Ze beseffen dat een belangrijk deel van overleven gebaseerd is op het al dan niet hebben van geld. Hoelang dit gevoel zal blijven hangen bij de leerlingen is een andere vraag. Een andere manier om hen hun resultaten te laten gewaarworden: op Zambian-teacher-way-of-punishment zou dit er als volgt uitzien. Het leerkrachtgedeelte; je wandelt over het domein op zoek achter een stok. Je valt de klas binnen, gewapend met de stok in de hand en roept de leerlingen in kwestie bij je. Je verplicht ze om hun broek wat op te stroppen zodat de kuiten goed zichtbaar zijn. Wat volgt kunnen jullie zelf invullen. Het leerling-gedeelte; pijn lijden, lachen en vooral uitgelachen worden…

Een kort woordje over de evaluatie van de didactische stage:

Na lang aandringen, heb ik toch nog enkele leerkrachten kunnen overhalen om enkele lessen te observeren. De leerkrachten zijn telkens zeer enthousiast en ervaren ons als zeer competente leerkrachten. We hopen om dinsdag de ingevulde evaluatieformulieren mee naar huis te krijgen. Voor de ene vakleerkracht zal dit een groter probleem zijn dan voor de ander. Mr. Katumbi weet niet meer waar zijn leesbril is en jammergenoeg kan hij zonder leesbril niet lezen en dus ook niet schrijven. Ik heb zo het gevoel dat ik Pascal er zal mogen bijroepen om de druk op het invullen van de formulieren wat te vergroten.

Op woensdag kregen we spijtig nieuws te horen. De dame die de financiën van de school voor haar rekening neemt/nam, is overleden. We werden uitgenodigd om mee te gaan naar het funeral house. Zo zagen we hoe Zambianen omgaan met verdriet en verlies. Emoties ontbraken er zeker niet aan. Opgedeeld in twee groepen moesten mannen en vrouwen apart zitten om met het verlies om te gaan en hun medeleven aan de nabestaanden te betuigen. Uit het huis weergalmde een niet te beschrijven gejammer, geklaag en gegil. Emoties steken de Zambiaanse vrouwen zeker niet onder stoelen of banken.

We ervoeren ook positief nieuws deze week. Na de door vergiftiging dood van de vorige waakhond, kunnen we nu rekenen op 24/24 uur persoonlijke beveiliging door twee kersverse hondjes. Toen ze aankwamen waren ze nog naamloos. Eentje werd algauw ‘Dries’ gedoopt en omdat de twee honden gebroeders zijn, werd de ander maar tot ‘Jens’ gedoopt. (Zie bijhorende foto’s)

Zes weken zijn zo goed als om, dit betekent dat we nu al halfweg ons verblijf in Zambia zitten. De tijd vliegt en de plannen om enkele dagen naar Livingstone te trekken, krijgen beetje bij beetje vorm.

Hoofdpunten van deze week; we voelen ons opnieuw veilig, leerkrachten en formulieren invullen gaan niet samen. Woensdag starten we aan de overige stage en hopen we op nieuwe en vooral blijvende ervaringen.

Of zoals Einstein zou zeggen: “De mens die zich omringt met feiten, niet toestaat dat hij verrast wordt, geen flits van intuïtie kent, geen veronderstellingen maakt, geen risico neemt, leeft in een afgesloten cel”

Week 5

Iwe, zit, lees en enjoy…

De week begon als een stralende en vooral hete week. De veronderstelling dat de week op hetzelfde elan zou worden verder gezet deed me op voorhand al smelten. Gelukkig viel deze veronderstelling vlug in het water (zie bijhorende foto voor meer details). Op het programma deze week: visum verlengen en de Bwacha Olympics bijwonen.

Ons visum werd niet zonder enig probleem verlengd voor ons verdere verblijf. De dienst immigration had nood aan een bewijs dat deze stage een niet-bezoldigde stage was. Na wat grasduinen in een aantal documenten, een vriendelijk woordje met de Principal en alles werd in gereedheid gebracht. Uiteindelijk kregen we dé stempel en kunnen we zelfs langer blijven dan we op voorhand gepland hadden :d. Maar dat zullen we jullie niet aandoen. We weten dat jullie ons niet langer zullen kunnen missen en we willen jullie plannen om een spetterende welkomstparty te geven niet dwarsbomen door later dan gepland terug huiswaarts te keren. :p

Aanvulling op het programma van deze week: schijterij ingezet door Kimberly, gevolgd door rugpijn van Dries, met daarna een helse koppijn onder het bewind van Annelies en onder dit alles werd door Kimberly een krachtige bruine streep gezet. (mijn excuses voor het taalgebruik in deze korte alinea)

Vrijdag gingen de Bwacha Olympics van start. De leerlingen op de school zijn allemaal lid van een bepaalde House waarin ze bepaalde activiteiten beoefenen. Op de Olympics worden ze geacht om het op een sportieve manier tegen elkaar op te nemen. Een sportieve manier houdt in: op een snikhete dag kilometers afleggen. Opwarmen zit er niet in, er ontbrak enkel nog wat bakboter om een krokant korstje te krijgen op onze huid.

Natuurlijk was er ook de honderd meter voor de leerkrachten. Het verschil met deze discipline was dat bij de leerkrachten alle wedstrijdreglementen over boord worden gegooid. Helaas hadden ze mij dit niet medegedeeld en ik werd algauw ingesloten door drie collega-leerkrachten die me de weg versperden en duidelijk de overwinning niet gunden. Een revanche volgt…

De loopmentaliteit bij deze jongeren is allesbehalve. Ze lopen zich letterlijk te pletter. De ineengeknutselde rode-kruispost loopt het veld op en af om gewonden af te voeren. Hun skills op vlak van eerste hulp verlening liet de wensen over. Hoofdpijn werd met twee pilletjes en massagecrème verholpen. Jongens en meisjes kwamen met verkrompen gezichten aandraven (eerder aanmanken) met spierkrampen.

Syncopes vielen als druppels op de grond. Een aantal meisjes werden afgevoerd naar de Rode kruispost nadat ze flauwvielen. Een eerste meisje gaf zelfs na een halfuur geen respons op alle mogelijke prikkels. Hoewel haar ademhaling terug rustiger werd en haar hartslag terug normaal werd bleven haar ogen weggedraaid. She’ll be allright klonk het om ons heen. Met een volledig verkrampt lichaam werd ze door een aantal leerlingen onder begeleiding van een veel te nonchalante leerkracht naar het ziekenhuis afgevoerd.

Een tweede meisje reageerde wel op onze vragen en leek ons bij bewustzijn. Niets was minder waar, als een bezetene wrong het meisje zich in allerlei mogelijke posities op het bed. Tot ze op een gegeven moment haar ogen opende en zich in paniek afvroeg waar ze was en wat er gebeurd was. Op eigen benen staan was een te zware opgave. Ondertussen waren de spelen afgelopen en werd er vervoer geregeld om de gewonde dames naar het ziekenhuis af te voeren. De dokter van de kliniek in het district nabij Bwacha Highschool weigerde om de hulpbehoevenden te behandelen. De goed beschonken dokter vertelde ons met groot lawaai dat zijn dienst er op zat en dat we nu niet meer moesten afkomen. Hij werd op heel wat boe-geroep en bembaans gevloek achtergelaten. Onverantwoord is het dat een dergelijk iemand zijn beroep nog kan en mag beoefenen.

Op naar een tweede ziekenhuis, na een helse rit kwamen we er aan. De leerlingen werden geregistreerd en na een halfuur werd hen gezegd dat ze hen niet konden helpen in dit ziekenhuis wegens te weinig middelen voor handen. Onze tocht naar een derde ziekenhuis werd verdergezet, de ouders van de leerlingen werden opgehaald en na een drietal uur durende rit konden de leerlingen eindelijk worden geholpen… Stel je in deze situatie maar eens voor dat er mensenlevens op het spel staan…

De lokale bevolking zou hun ogen opentrekken als we ons hen onze Belgische hulpverleningsdiensten zouden tonen. We werden nu met de neus op de feiten gedrukt. Zambia heeft nog een grote en vooral lange weg te gaan. Het is onmogelijk om je deze situatie voor te stellen in België. Het zien, horen en vooral het zeer dicht bijwonen van deze wantoestanden werken enorm confronterend en doen je toch wel even stil worden.

Kortom, wat begon als een gewone week met doordeweekse dagen kreeg een onverwachte wending.

Ontdekkingen deze week:

Een aanvulling op de bijsluiter van DEET (het insectwerende middel): Gelieve dit product niet te combineren met een Zambiaans DVD-schijfje. De eerstvolgende symptoom zijn enkele hardnekkige druppels op het beschrijfbare oppervlak van het ‘multimediaans’ schijfje. Eenmaal het product zijn werk heeft verricht bezwijkt het onder de bijtende werking.

Een tweede aanvulling op de bijsluiter van DEET (ja dit is het insectwerende middel): dit product is niet insectwerend.

De buschauffeur van Bwacha Highschool houdt er van om de maximale verhoudingen tussen het zwaartepunt en het evenwichtspunt van de schoolbus te verifiëren tijdens een busrit. Die mannen hebben hier geen nood aan een pretpark met roetsjbanen. Vraag gewoon aan een buschauffeur om twee leerlingen naar het ziekenhuis te brengen op Kabweaanse wegen (als je ze al wegen mag noemen) en je ervaart hetzelfde gevoel.

Vijfde week Zambia: Dries is alive and kicking.

Groeten van 3s

(Neen, niet mister three seconds.)

Week 4

Goodmorning, how are you? Fine, thank you. How are you?

De verkorte en vertaalde versie klinkt als volgt: “Hallo”. Bovenstaand zinnetje wordt iedere dag wel een 100-tal keer uitgesproken, gevolgd door een vijf minuten durende babbel.

Voorbije week was een rustige routineuze week. De sportgelegenheden deze week werden voor de zoveelste maal gepostponed naar een latere datum. Onze weekend was dus volledig vrij en ongepland.

Even een verwijzing naar een eerder blogbericht:“Dankzij de informatie van een op een Indiër-lijkende-Zambiaan werden we op de hoogte gesteld van het reilen en zeilen van deze maatschappij. En uiteindelijk bood hij ons een week gratis verblijf aan in zijn hotel in Lusaka, hoofdstad van Zambia, waar we gretig gebruik zullen van maken.” Dit aanbod hebben we dit weekend aanvaard.

Na een twee uur durende busrit naar Lusaka, kwamen we na wat onderhandelen met een taxichauffeur aan op onze verblijfplaats, KingFisher lodge. We verwachtten er allesbehalve luxe, met dit voornemen zouden we ofwel enorm positief verrast kunnen worden of niet teleurgesteld worden. Eenmaal in het onthaal waanden we ons omringt met Zambiaanse luxe. De omgebouwde school werd 5 jaar geleden omgetoverd tot een lodge met prachtige binnentuin met een nog prachtiger zwembad.

Mr. Amit had ons verzekerd dat alles in gereedheid was gebracht om ons te ontvangen. En niets was minder waar. De kamer werd gekozen, ons avondeten werd besteld en er werd nogmaals de nadruk gelegd op het feit dat we mochten eten wat we wilden, gaan en staan waar we wilden. Als we iets nodig hadden: “Just ask one of the girls, man”. De kers op de taart was de afrekening, die zou de volle 0 Kwacha bedragen, omgerekend naar euro is dit: € 0. Een tweede kers op de taart was de persoonlijke driver die we ter beschikking kregen voor een halve dag.

In Lusaka aangekomen voelden we ons niet langer bekeken en moesten we het jammer genoeg stellen met minder aandacht. Het loopt er vol van de wittelingen en welke nationaliteit die je op iedere reis tegenkomt, kom je ook in Lusaka tegen? Ja, ook hier zijn de Nederlanders vertegenwoordigt. We passeerden het parlement, de verblijfplaatsen van ministers en rijke Zambianen. Reden mee in een Land Rover Defender, de droom van iedere Dries Vanacker. Bezochten Mandahill en Arcades. Het mekka van de bankkantoren, winkels en nachtclubs waar je gekleed in T-shirt en trekkingsbroek niet binnen mag. Kortom, voor een Kabweaner moet het confronterend zijn om 140 km verder in de hoofdstad rond te trekken. We voelden ons even als in een Europese stad.

Een derde kers op de taart was de ontmoeting met een goede vriend van Mr. Amit. Zijn moeder bezit vijf scholen in Lusaka en zou het fantastisch vinden om de scholen met een bezoekje te vereren. Dankzij deze ontmoeting bestaat de kans er in dat we onze overige stageperiode zeker in deze scholen kunnen uitvoeren. Verder bestaat ook de mogelijkheid dat nieuwe contacten kunnen gelegd worden met deze scholen om extra stageplaatsen te bekomen voor Arteveldestudenten. Een extraatje, de tante van deze man bezit een school in Livingstone. En zoals we allemaal weten is Livingstone de thuisbasis van de Victoria Falls en tal van Game parks… Zambia, a wonderfull world, a land full of opportunities.

Stagiairs in Zambia, wie zijn ze, wat doen ze en vooral, waarom? Wel, Kimberly, Annelies en ik zijn de stagiairs. We geven les, we volgen de latijnse leuze ‘Carpe Diem’ . We leven van dag tot dag en plukken al zijn vruchten. We genieten van ieder klein ogenblik en koesteren de momenten met de lokale bevolking. Waarom doen we het? Om kansen en mogelijkheden op prachtige en vooral gratis belevenissen niet mis te lopen.

Yours faithfully

Mr. Dries

14 februari

Mulibwanchie,

Hou je allemaal goed vast aan jullie stoelen, want zo meteen worden jullie opnieuw even tot in Kabwe gekatapulteerd.

Het leven van een Zambiaanse leraar is keihard. Keihard mag hier onder de letterlijke betekenis worden verstaan. Vier metalen stokken vastgelast op een vierkantige metalen plaat, al dan niet gedeukt, doet dienst als stoel. Keihard wordt je hier ook van de spanning; als je geluk hebt met de elektriciteit dan slaag je er in om een experiment uit te voeren. En daarenboven gaat veiligheid boven alles, een snoer dat ooit dienst deed als stroomkabel voor een pc werd met behulp van een weerstandje de omgetoverd tot de voedingskabel van de ticker – timer. Hiermee kon ik leerlingen demonstreren hoe we de versnelling van een voorwerp kunnen visualiseren.

Een practicum uitvoeren verloopt hier net als een busrit, je verwacht om tijdig en zonder enige kleerscheuren op je bestemming aan te komen. Helaas verloopt hier alles wat anders dan je verwacht. Eenmaal je het doel en de werkwijze tot in het kleinste detail hebt uitgelegd en je de leerlingen aan het werk zet, merk je dat je toch opnieuw mag beginnen. Een afstand tussen twee punten meten, is een helse opdracht. Als dit eenmaal gelukt is en er gevraagd wordt om de meetresultaten neer te schrijven in meter, dan dreigt er chaos in die mannen hun hersenpan. “One metre is 10 centimeters”. “Are you sure?” In koor weerklinkt het: “Yes, sir”. Pas wanneer je hen het verschil toont tussen 1 meter en 10 centimeter, valt hun Kwatcha. (Nogal een geluk dat er geen munten bestaan, de vloer zou proper zijn) Het omvormen van eenheden en elementaire wiskunde is hier jammergenoeg een groot probleem.

Naast de schoolse problemen zijn er ook de problemen inzake aids en HIV. Hoewel iedereen zich bewust is van de gevolgen van onveilig seksuele betrekkingen, wordt hier roekeloos en vooral zorgeloos mee omgesprongen. Leerlingen nemen een jaartje vrij van school wanneer ze op zestienjarige leeftijd hun eerste kind ter wereld brengen. Nietzche zijn theorieën inzake de invloeden van film en media op het consumentengedrag zouden aan de oorzaak liggen van deze problematieken.

Zambian means of transport: Wie te voet gaat, heeft geen geld. Wie naar school fietst is arm (maar iets minder arm dan die zonder geld). De middenklasse waagt zich dagelijks aan een rit op de put-ontwijk-buk-je-hoofd-om-builen-te-vermijdenbusjes. En de rijken hebben een persoonlijke chauffeur. Heel af en toe wordt er je een gratis rit aangeboden, waarop je dan net als ik je gsm kan kwijtspelen. Maar geen nood, enkele telefoontjes later en het stukje onmisbare technologie is terug bij de rechtmatige eigenaar.

De lesdag op vrijdag werd op een originele manier afgesloten met de Miss Bwacha Election. Kimberly en Annelies werden gebombardeerd tot plaatselijke juryleden. Na een behoorlijk chaotisch verloop van de verkiezingen kreeg ik de taak om de rechtmatige winnares en de rechtmatige verliezers (ja, ook hier lijkt omgaan met verliezen moelijker dan omgaan met winnen) bekend te maken aan het publiek. De winnares krijgt de eer om de schoonheid van Bwacha Highschool te vertegenwoordigen op de overkoepelende verkiezingen die plaatsvinden op Valentines day.

Niet zo commercieel als bij ons, wordt de dag der geliefden hier uitgebreid gevierd. We zullen ons dan ook laten meenemen in het Kabweaanse nachtleven. Onze abdominals zullen uit hun winterslaap moeten gehaald worden, want de zwoele Zambiaanse muziek doet vooral een beroep op deze spiergroep.

Verder blijken muzungu’s hier een enorm plezante attractie te zijn, poseren op foto’s, handjes schudden en telefoonnummers uitdelen is een dagelijkse routine geworden.

Twee schaafwonden en een week Kabwe later, is alles nog steeds piekfijn oké met ons. Op het programma volgende week:

• · Volleyballen met de schoolploeg

• · Freesbee’en met de leerkrachten

• · Genieten van het rustige leven

• · Uitgebreid eten

• · Vroeg opstaan

• · Moe maar voldaan gaan slapen

• · Handjes schudden

• · En niet te vergeten: teaching

Muzungu’s, read you soon.

Week 2

Dag lezertjes

Eerst en vooral een aanpassing op het vorige verslag. Vrouwen mogen hier wel meerdere mannen hebben, maar wel in het geniep. Let in het vervolg dus op als je partner je vertelt dat hij/zij voor enkele maanden in een andere stad gaat studeren. Een verdere aanvulling op vorig bericht; wanneer je als man meerdere vrouwen hebt dan bestaat de kans dat de eerste vrouw de andere vrouwen vermoordt. Waar jaloezie allemaal niet toe kan leiden…zeg niet te gauw, ’t is weer een vrouw.

De tweede week van ons verblijf in Kabwe zit er bijna op. Woensdag hebben we onze allereerste lessen gegeven. En alles verliep zeer vlot. De leerlingen zijn zeer enthousiast, hoewel enkelen onder hen toch een extra RAM-latje mogen bijsteken, dit geldt eveneens voor hun ROM-geheugen. Het gebrek aan materiaal doet ons verplichten om beroep te doen op onze creativiteit en vooral mogelijk dagdagelijkse toepassingen van het te onderwijzen onderwerp. Deze week stonden “Turning effects of Force (Moments)” – “Speed, Velocity and Acceleration” op het programma. Volgende week aan de slag met een door de plaatselijke fysica-leerkrachten gefabriceerde tikker. Huis -, tuin ¬ en keukenmateriaal worden hier zeer goed benut.

De leerkrachten zijn zeer tevreden met onze bijdrage, ze krijgen nu even tijd om terug op adem te komen. Op een overvloed aan observaties moeten we niet rekenen, de krant lezen lijkt hen net iets interessanter. Van de zes gegeven lessen, werd slechts één les geobserveerd door de vakleerkracht.

Gegidst door onze Afrikaanse broer McKenzie hebben we gisteren de Broken Hill Mine bezocht, de allereerste mijn in Zambia die bron was/is van zink, koper en lood. Tevens werd hier enkele jaren geleden de Broken Hill man gevonden. De Homo Rhodesiensis, onze voorvader, is een duidelijk bewijs dat de wieg van de mensheid hier in Afrika staat.

Een bericht voor de politiek-economisch geïnteresseerden onder jullie. Zambia is een vredevol land met vredelievende mensen. Alhoewel niet iedereen diezelfde mening deelt. Hoe kan een land vredevol zijn als een buitengewoon groot deel van de bevolking in armoede leeft? Wat ooit een van de meest ontwikkelende Afrikaanse landen was, is nu een van de meest achteruitlopende landen. Na de koloniale bewinden werd enorm veel geld geïnvesteerd in de opbouw van scholen, ziekenhuizen, kortom diensten in het algemeen. Helaas werd er niet gedacht aan het financieren en ontwikkelen van het Zambiaans product, zijnde koper. Door een gebrek aan ontwikkeling in verwerkingsprocessen kan Zambia amper rekenen op winst. Hoewel het land al enkele jaren onafhankelijk is, voelen enkele Zambianen dat ze nog steeds afhankelijk zijn van het rijke westen. Zonder hun financiële steun zou Zambia niet langer op de kaart staan.

En dan nu het weerbericht met Mr. Dries: Kabwe wordt dagelijks geteisterd door een enorme regenvloed, vergezeld met nodige natuurfenomenen zoals elektrische ladingen in het wolkendek. Ja, ook hier plant het geluid zich duidelijk trager voort dan het licht. Na regen komt zonneschijn, hier wil ik een kleine aanvulling op maken. Na regen komt hier een hittegolf en ben je niet langer doorweekt door de regen maar door zweet. Plezant is anders, maar het went wel.

Andere mogelijke geluiden zijn te wijten aan buren die blikjes afschieten om de dieven op afstand te houden. Verder alles op en top veilig.

Groeten en stuur wat sneeuw op, die mannen zijn hier erg benieuwd naar sneeuw.

Tot blogs, ja ik mis jullie ook

Vorderingen in Kabwe

Hellow again, Gezien ik dit bericht kan posten, wil dit zeggen dat het internetverkeer opnieuw wat aanvaardbaarder is geworden. Na ondertussen heel wat heen en weer , al dan niet met de typische blauwe busjes (volume van een authentiek Volkswagenbusje waarin 20 personen zitten met alle vormen, maten, geuren (deo kennen die hier niet, een Zambiaan ruik je reeds van op afstand) en telkens twee verschillende kleuren in terug te vinden zijn) krijgt ons stageprogramma wat vorm. Hoewel, deze voorlopige vorm zeer vlug volledig over boord kan gegooid worden. Wegens de omschakeling van Nkrumah College naar een University, krijgen de plaatselijke lectoren met Afrikaanse stress te kampen. En om dit te vermijden worden de wittelingen ingezet. Ieder moment kan het ICT-programma van start gaan en dan zal ik, vergezeld van twee lieftallige assistentes zeker meer dan nuttig zijn op de campus. Dankzij een “toevallige” ontmoeting met Ngonga, een student op Nkrumah konden even proeven van de plaatselijke lekkernij, Nshima. Hij stelde zelf voor om hem een aantal lessen Nederlands te geven, zijn reeds 3 jaar durende opleiding tot Nederlands taalkundige (uhum) stelt hem reeds in staan om alle delen van het lichaam in het Nederlands te benoemen. Hoe nuttig kan het Nederlands toch zijn :d. Het sprak voor zich dat hij samen met zijn kompaan werd uitgenodigd op de spetterende verjaardagsparty van Annelies. De inleiding op het feest die reeds op Bwacha werd ingezet kon nu opnieuw worden verdergezet. Algauw draaide de party uit op een verbazend discussiemoment inzake de plaatselijke tradities, gebruiken en religieuze achtergronden in Zambia. Van Adam en Eva over the big bang theory (niet de serie) naar Freud, Nietzche, Joseph, Maria, Jezus, Isaac, Job en Plato. De opgesomde woorden waren omnipresent tijdens deze babbel en stegen na verloop van tijd in waarde volgens de taxonomie van the Block. Het inzien van feiten werden algauw begrippen op een zeker toepassingsniveau. Het lijkt bijna onmogelijk voor ons westerlingen om te geloven dat er jongeren zijn die de Bijbel, je weet wel dat boek die op nummer één staat in de lijst van meest verkochte exemplaren, by heart, inwendig en vooral auswendig te kennen. Tevens lijkt het voor hen ongelofelijk dat ons klein pajottenlandje drieledig is op geloofsvlak. Ons agnosticisme was een voor hen moeilijk aanvaardbaar begrip. God is the center of life klonk het steevast. Tot Copernicus er aankwam en het heliocentrisme verkondigen. Tussendoor en volledig uit de context gegrepen, deze mededeling. België is zeer goed gekend door de Zambianen. Neen, niet omwille van de internationale studenten die er langskomen, maar wel door de steekpartijen het voorbije weekend. Dit is hoofdnieuws in Zambia, buitenlands nieuws wordt hier op de voet gevolgd en deze verschrikkelijke gebeurtenissen roepen keer na keer emoties op bij de overgevoelige inwoners. Verder nieuws voor de vrijgezellen en niet vrijgezellen onder jullie. Kom gewoon naar Kabwe, al da niet met je partner, stap een lerarenkamer binnen en onmiddellijk kans op trouwen. Wat zeg je? Je wil meer dan één vrouw? Geen probleem, ze willen je zelf helpen met het kiezen van de volgende vrouwen. Helaas, pindakaas voor de vrouwen onder jullie. De man staat hier nog steeds bovenaan de trapladder, jullie moeten je man met andere vrouwen delen. Verder nog goed nieuws voor het sterke mannelijke geslacht. Een man wordt niet geacht iets bij te dragen in het huishouden, de vrouw is verantwoordelijk voor het bereiden van het eten. Pech voor mij dat ik hier met twee westerse dames verblijf. Mijn voorstel werd niet positief beantwoord en de blik hun gezichten sprak boekdelen.

PS: ik typ alles in word, maar dan krijg ik commentaar dat er geen alinea’s zijn :p

Hello world (29/01)

Molichanie,

Eerst en vooral aan de ex – leerkrachten onder jullie. De vorige tekst was inderdaad niet opgedeeld in alinea’s, maar moesten jullie hier zijn en achter deze pc met deze internetverbinding dan zouden jullie me wel begrijpen. Een van de zovele charmes hier in Kabwe.

De voorbije dagen vooral veel contacten gelegd met de leerkrachten op de verschillende scholen. En als witteling wordt je hier overgerespecteerd. De mensen staan te springen om je een gratis lift te geven.

Deze morgen wandelden de kippen zonder enige schaamte de keuken binnen. Blijkbaar waren we zeer benieuwd naar wat we aan het eten waren, want voor we het wisten vlogen die rondom ons. De eindhalte voor de kraaiende haan was een gesloten venster :p

Vandaag was het tevens de verjaardag van Annelies, en dat hebben de leerkrachten zeker geweten. Met verjaardagshoedjes, fluitjes en ballonnen verrasten we de jarige. “Take a picture” weergalmde het in de lerarenkamer en niet veel later werd de colgate-smile bovengehaald.

De wetenschapsleerkrachten op Bwacha keken enorm verbaasd op toen ik mijn neodymiummagneten bovenhaalde. Ze kijken er naar uit om mijn fysica-kunsten te kunnen waarnemen. Ook mag ik het computerlokaal op punt zetten en dat houdt in; een netwerk opstellen en zorgen dat ze op internet kunnen.. Leve de lessen netwerkbeheer dus. Wellicht zl hier jammergenoeg niet veel van in huis komen wegens een gebrek aan geld.

Het leven hier in Kabwe is in een woord magnifiek. Alles op het gemakske, alles kan maar hoeft niet. Een prachtige natuur waren een wondere wereld aan dier-en insectsoorten verscholen zit. Het grote verschil met Belgie is dat alles hier supersized is.

Een uitgebreider verslag met “watertandende foto’s ” van de voorbije dagen/ ervaringen volgt nog eenmaal we over wat efficienter internet beschikken.

Gegroet gij allen.
Mister Dries.